ویترین افکار من

من اصولا آدم سیاسی نیستم (ولی سیاست را پی گیری می کنم) بنابراین نه به جناح و گروه خاصی تعلقی دارم و نه مطلق هیچ کدامشان را قبول دارم و قبلا هم گفته ام که همیشه از این آفت در جامعه که همه چیز را صفر و یکی می بییند و سریع برچسب می زنند رنج می برم. مثلا تا در یک جمعی به انتقاد از شخصی بپردازی می گویند فلانی طرفدار گروه مقابل است و تا روزنامه فلان را در دست تو می بییند تو را همقطار آنها می دانند. از لحاظ سیاسی هر چند وجود آدم های افراطی را لازم می دانم ( در موقعیت مناسب در این مورد خواهم نوشت) اما خودم آهل اعتدال هستم و همیشه رایم به گونه ای بوده است که در محدوده یک اصول مشخصی که برای خودم دارم  نظام سیاسی را به سمت اعتدال پیش ببرم. در این رابطه هر چند خودم یک رای دارم اما اگر حمل بر خودستایی نشود روی دوستان و خیلی از افرادی که باهاشون برخورد و تماس دارم تاثیرگذار هستم و خواهم بود و به خاطر همان بی طرفی و اعتدالم خیلی از دوستان نزدیکم ( نه از آون آدم های صفر و یکی) مشی و نظراتم را از لحاظ سیاسی قبول دارند.

اینها را بافتم که این را بگویم که در همین رابطه از برخی از شخصیت های سیاسی که اهل اعتدال هستند بسیار خوشم می آید. یکی  از این افراد سید محمود دعایی است. دعایی واقعا برای من مظهر اعتدال است و معتقدم اگر یک طیفی از جریانات سیاسی را رسم کنی که یک سمت اپوزیسیون داخل و خارج کشور باشند و یک طرف هم جریانات راست افراطی باشند، دعایی دقیقا در وسط این طیف قرار دارد. هم اصول گرایی قشنگی دارد و هم به موقع از اصلاحات دفاع کرده و به نظرم آدم موثری هم هست. اصلا هم از او مورد خلاف اخلاق سیاسی ندیده ام.  شش دوره نماینده مجلس هم که بوده حقوقی از مجلس دریافت نکرده است. خیلی هم به  امام نزدیک بوده است.

چند روز پیش دیدم تابناک خبری زده که مسعود بهنود نامه ای به دعایی نوشته. برایم جالب بود گفتم شما هم یک نگاهی بکنید (اینجا)