ویترین افکار من

بر اساس آنچه من تا به حال از کارهای مشاوران ایرانی و خارجی دیده ام به نظرم می رسد که به طور متوسط (اعداد مفهومی است و نه دقیق) یک مشاور ایرانی در طول یک پروژه 20 درصد می داند که چه کار می کند و 80 درصد در حین پروژه یادگیری (Learning) دارد درحالیکه یک مشاور حرفه ای در طول هر پروژه ای 80 درصد می داند که چه کار قرار است بکند و تنها 20 درصد یاد می گیرد و یا کارش را بازبینی (Revise) و یا سفارشی تر (Customize) می کند.

علت را من در این می دانم که اساسا به کار مشاوره در ایران نگاه حرفه ای وجود ندارد و خود مشاوران هم نگاه بلندمدت به این مقوله ندارند و بر این اساس وقتی موقت پروژه ای گرفته می شود مشاور هیچ انگیزه ای برای تولید و مدیریت دانش ندارد و بنابراین یک دانشی تولید شده و از بین می رود.

همچنین چون مکانیزم گرفتن پروژه ها هم داستان غم انگیزی دارد بنابراین احتمال اینکه یک مشاور دانش خود را در یک مقوله تخصصی کند پایین می آید و انگیزه ای نمی ماند که مشاور دانش و متدلوژی کار خود را مستند و مدون نماید و در پروژه های بعدی استفاده نماید.

یکی از دوستان که در یک پروژه ای با یک مشاور خارجی کار می کرد می گفت که این شرکت اینقدر خوب می دانست که دارد چه کاری می کند که در فاز شناخت تا پایین ترین سطح مصاحبه با پرسنل ها چک لیست ها و Templateهای مشخصی داشت. من واقعا عاشق این طور کارهای دقیق و مشخص هستم. بنابراین سعی کرده ام که در تمامی پروژه هایی که از این به بعد کار می کنم یک Line جدید را هم به پروژه اضافه کنم و آن هم مستند کردن و مدون کردن متدلوژی و فرم ها و رویه های کار است. این ها می شود نهایتا دارایی یک شرکت مشاوره.